Siyer Kavşakları ve Bir Çağrı

Siyer Resulullah’ın (sas) hayatını konu alan eserlere verilen genel bir addır. Hepimiz henüz doğduğumuzda kulağımıza okunan ezan ile tanışıyoruz Peygamberimizin adı ile. Sonra kucaklarda, beşiklerde ninniler ile aşina oluyoruz adı güzel kendi güzel Muhammed ile. Okullarda dillere dolanıyor 571’de bir güneş doğdu çocuk ilahileri ve derslerde nakşediyor kalbimize öksüzlüğü ve yetimliği. 

Hep anlatılıyor ve anlatılırken hep ağlatılıyor. Kodlarımıza ağlamak ile eşdeğer bir yükleme geliyor. Ne kadar resetlesek de bir türlü o ilk yazılım çıkmıyor hatırdan. 63 senelik ömür ve 23 senelik tebliğ, irşad, inşa ve yeniden doğuş birkaç sayfada özetlenerek hap bilgiler şeklinde yutuma hazır hale getiriliyor. Sonrası ise hep bir aşinalık ama yaklaşmama, anlayamama, bilme ama sırrına erememe… Filmin buradan sonrası hepimiz için bir dram ya da trajedi… Resulullah ile tanışma ve O’nu hakkı ile tanıma, anlama ve öğretilerini yaşama niyet, emek, zaman, mesai, gayret, sebat ve cehd isteyen bir yol.

Hepimiz O’nun Taif’te taşlandığını, mübarek ayaklarının kan içinde kaldığını biliriz, bu hadiseyi dinleyince gözlerimizden istemsizce sağanak yaşlar boşanır ve sonrasında bir ayini tamamlarcasına -bir müddet hüzünden sonra- hayatımıza kaldığımız yerden devam ederiz. 

Siyerin sarsıcılığı, dönüştürücü etkisi, değiştirici yanı, okuyanın kendi olarak kalmasının imkansızlığı pek az çıkar karşımıza. Mucizelerin ve olağanüstülüklerin gölgesinde O’nun insan olarak hayatının sadeliğini yakalayamadan geçeriz gölgesinden. Bu her sabah aynı caddeden geçtiği halde caddenin iki yakasındaki ağaçları, dallardaki kuş yuvalarını, yerdeki karıncaları, yağmurdan sonra kımıl kımıl hareket eden salyangozları görmeden ezip geçen insanın hikâyesine benzer. 

Her sabah o caddeyi geçer, görür ama kördür. O caddede olup bitenleri görür ama aslında hiç görmez. Sorsanız bu sabah kaç kumru vardı parkta diye bir cevap alamazsınız. Çünkü o parkı ilk günden beri görmüştür, tanımıştır ve alışmıştır. O parktaki gayretli salyangozların dinmez yürüyüşü onu sarsmaz. Farketmeden çiğneyip geçer. Ezdiği salyangozun çıtırtısı içini bir tuhaf eder ama yoluna devam eder. Bizim, siyer ile ilişkimizi de buna benzetsem abartmış olmam diye umut ediyorum. 

Ana kucağında başlayan ve ölene dek muhtelif yerlerde devam eden bu ilişkimiz türlü kavşaklarla, dönemeçlerle ilerliyor fakat bizi erdirmiyor Resulullah’a. O’nunla buluşmak için ta Medinelere gidiyor ama buluşamadan dönüyoruz. 

Buluşmak dönüşmektir. Buluşmak bilişmektir. Buluşmak kendini değiştirmektir. Buluşmak benzemek, buluşmak kendi özüne bir yol üretmektir. Buluşmak bir çocuğu dinlerken dizlerinin üzerine çökmek, gözünü gözüne hizalamaktır. Buluşmak bulmaktır. Bulmak için kaybolmaktır. Buluşmak hep yolda olmaktır. O’nun hayatındaki her kavşağı kendi hayatımızla hizalamak ve o hizaya göre hazır olmak; her halindeki ibreti, örnekliği, rehberliği anlamaktır.